لطفاً این قانون اساسی را با خانواده و دوستان داخل و خارج از ایران به اشتراک بگذارید. ما باید در مورد اینکه نظام سیاسی ایران در آینده چگونه باید باشد، بحث کنیم. ایدههای خود را اینجا به اشتراک بگذارید.
من گزیدهای از آن را اینجا قرار دادهام، اما لطفاً متن کامل را بخوانید و با دوستان و خانواده خود در مورد آن بحث کنید. این یک قانون اساسی برای یک ایران دموکراتیک و آزاد است.
فارسی:
https://drive.proton.me/urls/GQ00EF6GGM#up6KtPRhG6XH
انگلیسی:
https://drive.proton.me/urls/6PSG92WVFM#o7SLrqQK3PhV
A new constitution for a new Iran! Please share and discuss this with friends and family.
Please share this constitution with family and friends inside and outside Iran. We need to discuss what the political system of Iran should look like in the future. Share your ideas here.
I have inserted an excerpt here but please read the full document and discuss with your friends and family. This is a constitution for a democratic and free Iran.
Farsi:
https://drive.proton.me/urls/GQ00EF6GGM#up6KtPRhG6XH
English:
https://drive.proton.me/urls/6PSG92WVFM#o7SLrqQK3PhV
دیباچه
به نام فرزندانمان!
ما، مردم ایران،
در جستجوی عدالت و آزادی،
سیمرغ را در پادشاهان، دیکتاتورها، و روحانیان جستیم،
و در پی هدهدی به نام زمان و دانش رفتیم.
به بارگاه سیمرغ رسیدیم،
و در آینه نگریستیم و دریافتیم که ما،
مردم ایران، خود سیمرغ هستیم.
از این پس، مردم بهگونهای دموکراتیک حکومت خواهند کرد،
از آرمانهای این سند پاسداری خواهند نمود،
و در برابر استبداد در همهٔ اشکال آن هوشیار خواهند ماند.
از رهگذر این سند، و با انضباط مردم،
ایران بار دیگر خانهٔ سیمرغ خواهد شد.
عنوان۱
احکام کلی
ماده ۱ – اصلاح قانون اساسی
۱) تمامی قوانین اساسی ملکها محروسهٔ ایران تجسم ارادهٔ مردم هستند.
۲) هرگونه تغییر در قانون اساسی باید به تصویب شهروندانی برسد که آن قانون اساسی در خدمت آنان است.
۳) از آنجا که بخش بزرگی از منازعات جهان ناشی از تفسیر اسناد است، قوانین اساسی باید بهصورت لفظی تفسیر شوند.
ماده ۲ – سرزمین ایران
۱) ایران منطقهای از جهان است که با وجود تنوع فراوان، از طریق تاریخ و فرهنگ مشترک به هم پیوسته است. سرزمین ایران از رود سند، کوههای پامیر و سیردریا تا فرات و دامنههای زاگرس امتداد دارد. ایران از خلیج فارس آغاز میشود و تا قفقاز و دریای آرال ادامه مییابد.
۲) ملکها محروسهٔ ایران ادعای مالکیت بر این سرزمینها را ندارد، اما هر سرزمینی که مایل باشد بهصورت کنفدراسیون یا اتحاد به ملکها محروسه بپیوندد، میتواند چنین کند.
ماده ۳ – ملکها محروسهٔ ایران
۱) مردم و شهربانیهای کردستان، عراق، داغستان، ارمنستان، آذربایجان، تالشستان، گیلان، مازندران، گلستان، لرستان، خوزستان، پارس، خراسان، سیستان، بلوچستان، ترکمنستان، هزارستان، جمهور آیمک، نورستان، پشتونستان، قرهقالپاقستان، ازبکستان، تاجیکستان، بدخشان، جمهور قشقایی، جمهور بختیاری، بحرین، قطر، جمهور الاحساء، و هر منطقهای که داوطلبانه به ملکها محروسه بپیوندد، ملکها محروسهٔ ایران را تشکیل میدهند.
۲) مردم ایران الگوی دولت-ملت را به دلیل ماهیت انحصارگرای آن و به دلیل ویژگیهای ایران که تنوع و بردباری را ترجیح میدهد و فاقد یک قوم اکثریت است، رد میکنند.
ماده ۴ – هدف نظام سیاسی
۱) ملکها محروسهٔ ایران از طریق حکومت جمهور بزرگ و شهربانیها، آزادی و حاکمیت مردم را پاسداری میکند.
۲) حاکمیت و امنیت کشور را تضمین مینماید.
۳) رفاه عمومی، توسعهٔ پایدار، فضیلت مدنی، عصبیت، و تنوع فرهنگی کشور را ترویج میکند.
۴) فرصتهای برابر برای همهٔ افراد را تضمین مینماید.
۵) از حفاظت بلندمدت منابع طبیعی پاسداری کرده و سیاستهایی برای کاهش آثار تغییرات اقلیمی تدوین میکند.
۶) میکوشد روابط دوستانه با کشورهای همسایه برقرار کرده و نظم بینالمللی صلحآمیز و عادلانه را ترویج دهد.
۷) میکوشد نفوذ ملیگرایی، جنسیتگرایی، نژادپرستی، طبقهگرایی، مادیگرایی، نئولیبرالیسم، فرقهگرایی، اقتدارگرایی و فساد را در جوامع ایران کاهش دهد.
ماده ۵ – شهربانیها
شهربانیها تا جایی که حاکمیت آنها بهوسیلهٔ قانون اساسی جمهور بزرگ محدود نشده است، دارای حاکمیتاند و تمامی حقوقی را اعمال میکنند که به جمهور بزرگ منتقل نشده است.
ماده ۶ – زبان
هیچ زبان ملیای وجود نخواهد داشت. زبانهای اداری حکومت جمهور بزرگ فارسی، عربی و ترکی خواهند بود. هر شهربانی زبان اداری خود را تعیین میکند. تمامی اسناد رسمی جمهور بزرگ باید به تمامی زبانهای اداری شهربانیها ترجمه شوند.
ماده ۷ – حاکمیت قانون
۱) قانون مبنای فعالیت حکومت و محدودکنندهٔ آن است.
۲) فعالیت حکومت باید در راستای منافع عمومی باشد.
۳) نهادهای عمومی و اشخاص خصوصی باید با حسن نیت عمل کنند.
۴) هیچ فرد یا نهادی فراتر از قانون نیست.
ماده ۸ – مسئولیت فردی و اجتماعی
هر فرد مسئول خویش است و متناسب با تواناییهای خود، اهداف دولت و جامعه را پیش میبرد.